Je moet de baas zijn

Gepubliceerd op 7 september 2019 om 11:19

25 jaar terug in de tijd

In mijn derde jaar van de middelbare school moesten we stagelopen. Ik vond een plekje in een dierenhotel bij ons in 't dorp. Ik maakte daar de hokken schoon, maakte het voer klaar, speelde met de hondjes en mocht ze uitlaten. 
De eigenaren zelf hadden ook nog een privé kennel met 3 rottweilers. Twee teven en een reu. 
Deze honden zaten meestal buiten op het erf en dan maakte ik de kennel schoon. 
En daar was ik ook mee bezig in mijn tweede week dat ik daar was. 
Niets vermoedend was ik bezig met de hogedrukspuit toen ik ineens door mijn linker been zakte. 
Verbaast keek ik achter me en zag een jofele jonge dame staan. 
Ik gaf haar een aai over haar bol en ging verder met mijn werk. 

Na een tijdje kwamen ook de andere twee Rottweilers een kijkje nemen. Ze vonden het erg interessant toen ik met de trekker hun kennel schoon trok en bleven me van een afstandje volgen. 
Ik was net voor de lunchpauze klaar, maar besloot om nog even te blijven hangen. Er lag een bal op de buitenplaats en ze vonden het alle drie leuk om deze te gaan halen. 

Ik vergeet nooit meer het gezicht van Astrid toen zij de kennel binnen kwam lopen en mij met haar 3 erf honden op schoot een boterham zag eten. Later hoorde ik dat deze drie honden over het algemeen niet erg vriendelijk waren tegen 'vreemde' mensen. Maar voor mij was het al beslist. Mijn eerste hond zou een Rottweiler worden.

Jij bent de baas, opvoeden met de harde hand

In de jaren die volgde kreeg ik van iedereen te horen dat ik geen mens was voor een Rottweiler. Want je moet de baas zijn, sterk in je schoenen staan, opvoeden met de harde hand en continue boven de hond moeten staan. 
Ik geloofde daarin en was het ook eens met mijn omgeving. Daar was ik niet voor gemaakt. Ik wilde niet continue in gevecht zijn met mijn hond. Ik wilde een hond voor mijn plezier, voor ontspanning en dus koos ik voor een hondenras welke bekent stond voor hun zachtaardigheid. 
En na onze eerste bezichtiging viel ik als een blok voor haar.. Onze Buffy. 

Met Cesar Millan als mijn mentor begon ik aan de opvoeding van Buffy. Als snel merkte ik dat er iets niet goed ging. Buffy, zo klein als ze was kreeg woedeaanvallen, stopte niet met blaffen of beter gezegd schreeuwen, sloopte, wilde niet slapen en mijn roze wolk spatte al snel uit elkaar. 
Voor mijn pup van 16 weken schakelde ik een gedragstherapeut in welke al snel door had wat het probleem is. Ik had geen band met mijn pup. Mijn hart brak en op dat moment besloot ik om naar mijn eigen gevoel te luisteren en Cesar kwam steeds meer op de achtergrond te liggen. 

Samenwerken

Ondertussen zijn (in mijn ogen) de trainingstechnieken van Cesar achterhaald. Al kan ik me voorstellen dat in echte "Red Case Scenario's" je soms geen andere keuze hebt dan boven de hond te gaan staan en onderdanigheid eisen. Toch zou ik er zelf niet voor kiezen om mijn hond te corrigeren met een ruk aan de halsband die zijn hersenstam afknelt. Of mijn hond tegen de vlakte aan de pinnen omdat ik zijn gegrom niet prettig vind. Ik weet nu dat er betere wegen naar Rome leiden. 
En wanneer ik dan filmpjes kijk van één van de top 3 gedragstherapeuten van Nederland en haar een hond zie belonen dmv aaien over het hoofd en haar alle stress signalen zie negeren of een persoon in scootmobiel haar twee honden zie meenemen aan een jachtlijn met slibhalsband.. dan gaan bij mij echt alarmbellen rinkelen. Want als ik, een nog niet gediplomeerde net aan de opleiding begonnen newbie deze signalen vanaf een video wel op kan pikken en zij niet. Slaat ze in mijn ogen toch echt de plank finaal mis. 

Duidelijk visie

Mijn visie word elke dag een stukje duidelijker. Ik wil geen reguliere trainingen gaan geven. Ik wil jullie begeleiden in een partnerschap, waarin eigenaar en hond samenwerken, elkaar ontspanning bieden. plezier delen en een onbreekbare band smeden. 
Ik wil starten waar een reguliere hondenschool ophoud. Waar het vertrouwen van de hond in de mens  centraal staat. Voor de gewone gehoorzame hondencusussen hoef je bij mij niet te zijn.

Want in mijn trainingen bestaat controle en macht hebben over je hond niet. 
In mijn trainingen conditioneer je je hond om vrijwillig, dus zonder dwang, geweld of pijn" de gewenste keuze te maken. 
Door mezelf op te leiden tot CBATI hoop ik door deze trainingstechnieken te gebruiken in de toekomst ontzettend veel hondenliefhebbers en hun honden te kunnen begeleiden. En bij elk filmpje wat ik zie, en verhaal wat ik lees raak ik nog gemotiveerder om mijn doel te behalen :) 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.