Het verhaal van Mylo

Gepubliceerd op 20 juli 2019 om 20:41

26 maart 2019

“wie van mijn vrienden was op zoek naar een Beagle”


Ik stond in de winkel toen ik het bericht las op de eigenaresse haar facebook pagina.
Een paar weken geleden had ik verteld over mijn droom om ooit een BeagleMom te worden en nu las ik dat.
Toen mijn vriendin klaar was met de klant zei ik direct.. “Wat is dat bericht over die Beagle?”
Mijn vriendin lachte en zei, oh jaa dat was jij.
Ze vertelde het verhaal van een Beagle wiens baasjes uit elkaar waren gegegaan en per direct een nieuw huisje voor de hond zochten.
Liever gister dan vandaag, het is allemaal heel sneu.
Hondje zit al maanden opgesloten in een bench en hier.. zei ze. Ik heb foto’s.
Ze drukte haar telefoon in mijn handen en ik zag een hond die zich had afgesloten van de wereld. Zijn uitdrukkig was leeg, het vuur in zijn ogen was gedoofd en hij had zich neergelegd bij zijn situatie. Ik viel als een blok voor hem en belde ter plekke mijn man op.

06-(even mijn man bellen)

Ik ratelde aan één stuk door, ja moet weg, zit in bench, super zielig, mishandeling, al is het alleen maar om hem nu uit de situatie te halen, we zoeken een goed huisje voor hem, please..
Mijn man had geen andere keus aangezien zijn hart nog groter is dan een luctballon en enkele uren later zaten we in de auto naar Zuid Limburg om kennis te maken met Mylo en hem weg te halen uit deze teleurstellende situatie.
Gratis en voor niks, kregen we een super vriendelijke Beagle in onze handen gedrukt.
Met zijn puppy halsbandje nog om, een lapje stof en een handjevol OKE brokken mocht hij mee naar huis.
Tja, de jongen had het er moeilijk mee, dus of we zsm weer weg konden gaan.
Nou geen probleem hoor, We laaide Mylo in de auto en vervolgde onze weg naar huis.
Eenmaal thuis haalde manlief onze andere twee viervoeters op en kwam mij en Mylo tegemoet lopen.
We maakte een korte wandeling samen, wat prima ging. Onze Buffy vindt iets sowieso nogal snel goed en Wonder leek het op het eerste gezicht prima te kunnen vinden met Mylo. Er wisselde wat spelbogen en het was een prima eerste ontmoeting.

Heeft hij uberhaupt wel in huis geleeft? 

In huis ging het iets moeizamer, Mylo was erg onrustig (logisch) bleef naar zijn baasje zoeken en vooral Wonder had “last” van het nerveuze heen en weerlopen en het piepen.
Ik besloot op dat moment om hem als Puppy te gaan behandelen, haalde het matras van de zolder en sliep beneden.
Dat ging goed, Mylo viel als een blok in slaap naast me op het matras.
** na het verloop van enkele maanden denken we idd dat Mylo niet eerder in huis gewoond heeft maar altijd buiten in een kennel.

De volgende dag kwamen mijn schoonouders op bezoek (mijn man was jarig) en wilde we even onze benen strekken. Mijn schoonvader had de nieuwe stalling van mijn paard nog niet gezien dus reden we naar de heide en Mylo ging mee.
Uiteindelijke hebben we bijna 3 uur gelopen en hoewel het niet persé een bewuste keuze was, bleek het wel een van de beste te zijn. Mylo heeft in die wandeling een hele hoop opgekropte frustratie los kunnen laten. Hij heeft gespeeld, gerend en vooral heel erg veel gesnuffeld. In de auto naar huis viel hij al voldaan in slaap en vanaf dat moment werdt hij een compleet andere hond. Het piepen was over, het nerveus heen en weer lopen was weg en er ontstond een klein vonkje in zijn oogjes. Een nieuw begin voor deze kleine man van 11 maanden.


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.